Hetta er ikki ein lítil avbjóðing í útjaðaranum av samfelagnum. Hetta er ein veruleiki hjá hundraðtals eldri føroyingum, sum eftir eitt langt arbeiðslív framvegis noyðast at venda hvørjari krónu.

Kortini tykist samgongan ikki hava nakra veruliga ætlan at bøta um støðuna. Nýggja uppskotið hjá samgonguni ger ikki upp við sjálvan trupulleikan. Mótrokningin verður varðveitt.
Tey, sum hava arbeitt eitt heilt lív, goldið skatt og bygt okkara samfelag upp, verða framvegis møtt við eini skipan, har arbeiðsinntøka kann verða tikin aftur gjøgnum mótrokning.

Í einum landi, har arbeiðsmegi manglar, skuldi tað verið sjálvsagt at eggja fólki at arbeiða. Eisini eftir pensjónsaldur.

Men samstundis sum vit síggja vaksandi ójavna, bústaðarneyð og alsamt størri virði savnast á færri hondum, verður lítið gjørt fyri teir pensjónistar, sum longu eru fíggjarliga sperdir.
Tey eldru skulu kunnu liva eitt virðiligt lív uttan fátækraváða – og uttan at verða revsað, um tey ynskja at arbeiða.

51,8%. Tað talið eigur at fáa allar ávaringarklokkur at ringja, men samgongan hevur eingi oyru.