Havi seinastu vikurnar tosað við fólk, sum starvast á økinum, fólk, sum eru bundin av rúsevnum, fólk, sum hava verið í rúsevnisumhvørvinum á ymiskan hátt, og fleiri onnur, sum hava gjørt meg eitt sindur klókari upp á hetta økið. Støðan er trupul, og eingin einføld loysn er.

Føroyar eru lítlar, og tí skal lítið til fyri at ávirka okkara lítla land. Sproytur eru allarhelst ikki nýggjar í rúsevnisumhvørvinum, men støðan er vorðin alarmerandi seinasta árið. At onkur er komin niðrifrá at læra fólk, serliga ungfólk, at brúka sproytuna, hevur longu ført til ómetaligan skaða.

Tí mugu vit øll, óansæð politiskan lit, standa saman!

Framvegis verður smuglað, og har eiga vit sjálvsagt at seta so nógv inn sum møguligt, men málið er so nógv meiri enn tað. Ein stórur trupulleiki er reseptheiligvágur, sum í stórum verður misnýttur. Og alkoholið skal á ongan hátt gloymast, tí tað er framvegis ein kelda til upploysn á allan hátt.

Men allarmest umráðandi av øllum er FYRIBYRGING! Vit mugu standa saman og gera ein felags innsats fyri, at børnini og ungdómurin fyri alt í verðini ikki fara inn á hesa destruktivu leið, sum bara og einans førir til undirgang.

Eingin skal hava fyri neyðini at rúsa seg burtur frá veruleikanum og koma sær í so djúpan dal, at ein ynskir at seta sítt lív í váða við at kanska stinga sproytuna skeivt ella taka eina meiri enn ivsama tablett.

Ein minni strongdur gerandisdagur og meiri nærvera eru ivaleyst eitt tað besta, vit kunnu stríðast fyri.
Hvørt einasta menniskja hevur hevur óendaligt virði og hevur uppiborið so nógv betri.

Ivist ikki í, at øll tingfólk eru samd um hetta, og tí skulu vit í gongd beinavegin.

Bárður á Lakjuni, tingmaður fyri Fólkaflokkin