Føroyingar hava altíð verið arbeiðssamir og eftirspurd arbeiðsmegi uttanlands. Eftir búskaparkreppuna í 1992 varð eggjað fólki at fara út at arbeiða, og skipanir vórðu gjørdar, sum gjørdu tað møguligt og lønandi. Nógv gjørdu eitt stórt arbeiði fyri at skapa sambond við fyritøkur uttanlands, serliga í norsku oljuvinnuni – og tað eydnaðist.

Hesi fólkini hava síðan verið ein stórur styrkur fyri føroyska búskapin. Tey hava sent stór virðir heim til familjur sínar og samfelagið, og pengarnir eru brúktir í Føroyum, sum eisini hevur givið landskassanum stórar inntøkur.

At broyta skipanina nú er at spæla við eini týdningarmiklari inntøkukeldu. Avleiðingin kann vera, at fleiri velja at flyta úr Føroyum. Fleiri hava longu gjørt tað.

Hesin politikkurin fer ikki at økja um arbeiðsútboðið í Føroyum – hann kann tvørturímóti minka tað. Nógv av teimum, sum arbeiða uttanlands, arbeiða eisini her heima, tá tey eru í frítíð, hóast tey longu gjalda nógv í skatti.

Tey gjalda eisini arbeiðsmarknaðargjøld, limagjøld til fakfeløg og føroyska eftirløn, sum eisini verður skattað í Føroyum.

Vit eiga ikki at taka avgerðir, sum kunnu føra til, at fleiri føroyskar familjur flyta av landinum – ella at Føroyar gerast fátækari og minni fjølbroyttar.

Haraldur S. Hammer

Sambandsflokkurin