Føroyska vinnan hevur í ein mansaldur eftirspurt betri marknaðaratgongd til ES, serliga viðvíkjandi virkaðum fiskavørum. Og føroyskir politikarar hava sagt seg vilja arbeitt fyri tí. Enntá danskir politikarar hava sagt seg viljað tað. Og aftur, tá kríggið í Ukraina brast á, var frammi at fáa í lag eina betraða fríhandilsavtalu við ES, sum kundi gera Føroyar minni tengdar at útflutningi til Russlands.

Men tað er tíverri ein veruleiki, at enn er onki hent á tí økinum. Enn er tað einans blivið til orð. Og tað er her, trupulleikin liggur. At politikararnir halda, at bara teir geva sína støðu í einum máli til kennar, ja, so er teirra uppgáva liðug.

At politikararnir soleiðis uppfata sín leiklut í politikki sum bert at vera eygleiðandi og síðani finnast at avleiðingunum í miðlunum, er ein púra skeiv sjálvsfatan av síni arbeiðsuppgávu. Teir hava, sum teir einastu, vald til at broyta viðurskiftini. Tað er ongin annar enn politikararnir sjálvir, sum kunnu ávirka og/ella broyta nakra handilsavtalu. Og lata teir vera við tí, hóast teir hava lovað tað, ja, so mugu vit bara staðfesta, at teir ikki gera sítt arbeiði.

Tí slepst ikki undan at hugsa, at tað sum veruliga nívur m.a. limirnar í Uttanlandsnevndini og fólkatingslimin er, at tá Melkart-2 damlar gjøgnum føroyskar firðir og sund, so verða vit føroyingar mintir á passivitetin hjá okkara politikarunum. Og á, at tann áhaldandi passiviteturin ger avtaluna við Russland týdningarmikla.