Familjan Pultz í Nyborg er eitt dømi. Tey hava tveir synir, Rafael (6 ár) og Gabriel (9 ár), sum verða heimaundirvístir. Dagurin byrjar ikki við vekkara, men við meditativum tónleiki, te og spurninginum: “Hvat hevur tú hug at læra í dag?” Familjan brúkar ikki fast skema ella vanligar skúlabøkur, men lærir út frá áhugamálum hjá børnunum.

Ein skúladagur hjá Gabriel kann fevna um at lesa bøkur, gera kreativar verkætlanir, vitja bókasavn ella fara á museum. Hann lærir nú sítt triðja fremmandamál, týskt, og droymir um at gerast palæontologur. Rafael er upptikin av stavseting og teljing. Familjan brúkar eisini heimliga umhvørvið sum læringsrúm við talvu, atlasi og bókum.

Foreldur velja heimaundirvísing av ymiskum orsøkum. Summi gera tað, tí barnið mistrívist í skúlanum, men størsti parturin (67%) ger tað av pedagogiskum ella politiskum sannføringum. Tó merkir hetta eisini, at familjan missir tað sosiala felagsskapin í skúlanum, men Pultz-familjan heldur, at børnini trívast væl í teirra valdu felagsskapum.

Heimaundirvísing krevur nógv av foreldrunum, bæði tíð og pengar. Familjan Pultz livir av lønini hjá pápanum og barnapeningi, og tey hava skorið útreiðslurnar. Mamman Lizandra hevur sagt upp sítt journaliststarv fyri at kunna vera heima. Hon vil tó arbeiða aftur, tá børnini gerast eldri.

Men sosiologar ávara um, at hendan gongdin kann styrkja eitt órealistiskt ideal um foreldraleiklutin. Intensivt foreldravirksemi kann føra til strongd og útbrenning. Tí spyrja granskarar, um heimaundirvísing veruliga er tað besta fyri bæði børn og foreldur í longdini.

Kelda og víðari lesnaður:

https://nyheder.tv2.dk/samfund/2025-12-07-niaarig-bestemmer-selv-hvad-han-vil-lave-og-laere